De Maginotlinie

Ontstaan van de Maginotlinie
   Einde van de Eerste Wereldoorlog Einde Eerste Wereldoorlog
   Vredesverdrag van Versailles Verdrag van Versailles
Naar een nieuwe verdediging
   Het probleem van een nieuwe landsverdediging Verdedigen, maar hoe?
De studiecommissies
   De Commissie voor de landsverdediging De CDT
   De Commissie voor de grensverdediging De CDF
   De Commissie voor de inrichting van de versterkte gebieden De CORF
Technische ontwikkeling
   De opbouw van de nieuwe forten Naar het fort "palmé"
Bouw en inrichting
   De wet Maginot André Maginot en zijn wet
   De bouw van de linie van 1929 tot 1933/34 Oude fronten
   De bouw van de linie vanaf 1934 Nieuwe fronten
De onderdelen
   De onderdelen van de ouvrages Ouvrages
   De intervalkazematten Kazematten
   Wat werd door de soldaten gebouwd in 1938 en 1939 MOM
Bewapening
   Algemeen gedeelte over de bewapening Inleiding
   Algemeen gedeelte over de artillerie Artillerie
   Algemeen gedeelte over de infanteriewapens Infanterie
   algemeen gedeelte over de anti-tankkanonnen Anti-tank
Tourelles (hefkoepels)
   Algemeen gedeelte over de tourelles Algemeen
   Tourelles met arilleriebewapening Artillerie
   Tourelles met infanterie bewapening Infanterie
Vaste koepels
   De vaste koepels (inleiding) Algemeen
   De vaste koepels alle modellen) Alle modellen
Infrastructuur (intern)
   Ventilatie in de Maginotlinie Ventilatie
   De stroomvoorziening Stroomverzorging
   Het transport van munitie en materieel in de ouvrages Transport
   Het munitiemagazijn Munitiemagazijn
   De ondergrondse kazerne Kazerne
   De communicatiemiddelen Telefoon en radio
Infrastructuur (extern)
   De kazernedorpen Kazernes (Cités
   De De transportmiddelen Wegen en spoorlijnen
De oorlog
   De rol van de Maginotlinie in mei en juni 1940 De rol van de Maginotlinie
   De gevechten in de Maginotlinie De gevechten
Na de oorlog
   De periode van de Koude Oorlog Koude oorlog en hergebruik
   De donkere jaren De donkere jaren
   De rehabilitatie en de toegang voor het grote publiek Rehabilitatie
   Actuele zaken Actueel

   Terug naar de homepage Terug naar de homepage
dinsdag 16 februari 2016
De wet Maginot van 1930


Een minister van oorlog....

Wie was nu de feitelijke motor achter de realisering van de Maginotlinie?
Na de Eerste Wereldoorlog brak er in Frankrijk op politiek gebied een zeer instabiele periode aan. Tot aan 1940 volgden niet minder dan 41 kabinetten elkaar in een razend tempo op. Vaak bleven de ministers dezelfde personen en ging belangrijk werk door. Twee ministers van oorlog bepaalden in feite het beleid dat leidde tot de bouw van de Maginotlinie. Het waren Paul Painlevé (7x minister) en André Maginot (7x minister). Painlevé had de basis gelegd voor de diverse commissies die de ideeën moesten uitwerken. Het was Maginot die uiteindelijk de beslissingen nam voor de bouw.

Wie was André Maginot?
André Maginot werd als oudste van vier kinderen op 17 februari 1877 in Parijs geboren. Zijn ouders kwamen oorspronkelijk uit Lotharingen (Revigny-sur-Ornain in het departement Meuse). Hij begon een rechtenstudie en behaalde in 1897 zijn doctorale graad, waarna hij ambtenaar werd.
Het monument voor André Maginot bij Verdun Hij startte zijn politieke carrière als departementsafgevaardigde van Revigny-sur-Ornain en in 1910 werd hij gekozen als afgevaardigde van Bar-le-Duc, een functie die hij tot aan zijn dood vervulde. In 1913 werd hij benoemd als staatssecretaris op het ministerie van oorlog.

Toen in 1914 de oorlog uitbrak, meldde Maginot zich als soldaat en werd ingedeeld in het " 44e Regiment Territorial", dat hoofdzakelijk achter het front werd ingezet. André Maginot vroeg echter om overplaatsing naar een compagnie aan het front. Regelmatig nam hij deel aan patrouilles en door zijn moed en houding werd hij bevorderd tot sergeant. Op 9 november 1914 raakte hij gewond en werd opgenomen in een hospitaal. Hij ontving de militaire medaille, maar keerde niet meer terug naar het front. Om te lopen had hij een stok nodig. In 1917 werd hij minister van koloniën. Voor zijn betoonde moed aan het front werd Maginot in 1919 benoemd tot Ridder van het Legion d'honneur. In 1920 werd hij minister van pensioenen en oud-strijders; hij maakte zich sterk voor een menselijke bureaucratie in het belang van de oud-strijders.

In 1922 volgde een benoeming als minister van oorlog in de regering van Raymond Poincaré. Hij ging zich bezig houden met de verdediging van de landsgrenzen. Hij werd in 1924 vervangen door Paul Painlevé, maar werkte met hem samen om de verdediging van Frankrijk te verbeteren. In 1929 werd Maginot opnieuw minister van oorlog. Hij ging zich actief bezighouden met de statische verdediging en blies het zich voortslepende project nieuw leven in. Zijn doel was om de remilitarisering van de linker-Rijnoever, mogelijk vanaf 1935, op te vangen. Op 18 januari 1930 werd na een enthousiaste verdediging de wet Maginot door het Parlement aangenomen en werd er een krediet beschikbaar gesteld. Ondanks het feit dat de verdedigingslinie voor het grote deel te danken was aan Paul Painlevé, is het de inzet van Maginot geweest die geleid heeft tot de bouw.

André Maginot stierf op 7 januari 1932 aan tyfus. Na drie dagen nationale rouw werd hij op 10 januari begraven in Revigny-sur-Ornain. Op dezelfde dag vond een officiële staatsbegrafenis plaats.

De wet Maginot
In november 1929 verklaarde Maginot dat minister Paul Painlevé eigenlijk het grote werk had gedaan en dat hij alleen maar wat begonnen was, moest voortzetten. Het door de Opperste Oorlogsraad goedgekeurde programma voorzag een uitvoering van de werken gedurende 5 jaar voor een geschat bedrag van 3.760 miljoen francs voor de eerste bouwfase; door bezuinigingen werd het teruggeschroefd naar 2.900 miljoen francs.

benodigd budget
RF noord-oost RF Metz 1.498 milj.
RF Lauter 836 milj.
Rijnverdediging 63 milj.
Zuidoost(versperring invalsroutes) 180 milj.
Noord(bos van Mormal en Raismes) 50 milj.
voorraden verdedigingsmaterieel 233 milj.
onvoorzien 40 milj.
In december 1929 vonden de debatten over het voorstel van Maginot plaats. Ondanks een felle tegenstand van de oppositie overleefde Maginot dit stadium. Zijn voorstel werd uiteindelijk bijna unaniem aangenomen. Nog diezelfde dag besliste de Senaat met 270 stemmen voor en 22 tegen over het wetsvoorstel. Op 14 januari 1930 ondertekende de president van Frankrijk het wetsvoorstel en ging het onder de naam " Wet Maginot" de geschiedenis in.
Pas na 1935 dook de term " Maginotlinie" in de media op. In de loop der jaren tot zelfs in onze tijd heeft term " Maginolinie" een wat negatieve klank en staat ze voor iets wat geen zin heeft of nutteloos is/was.





vorige pagina (De ontwikkeling naar het concept van de Maginotlinie) schrijf eens wat in het gastenboek home (terug naar de startpagina) stuur een email volgende pagina (De opbouw van de "Oude Fronten")

Deze pagina is voor het laatst gewijzigd op donderdag 26 januari 2017